شراگ دمبل در ظاهر حرکت ساده ای است: دو دمبل را کنار بدن نگه می دارید و شانه ها را بالا می برید. اما همین سادگی باعث شده است بعضی ورزشکاران حرکت را با وزنه بسیار سنگین، دامنه کوتاه یا چرخاندن شانه اجرا کنند و بخش زیادی از فشار مفید تمرین را از دست بدهند. شما می توانید حرکت پرس سرشانه دمبل را در مقاله مربوطه مطالعه کنید.
اگر هدف شما تقویت و رشد عضلات کول است، باید شراگ را به شکل یک حرکت کنترل شده شانه ببینید، نه مسابقه ای برای بلند کردن سنگین ترین دمبل باشگاه. در ادامه، اجرای حرکت را از شروع تا پایان بررسی می کنیم.
برای اجرای استاندارد شراگ دمبل، حرکت شانه باید تقریبا مستقیم به سمت بالا و سپس پایین انجام شود. لازم نیست شانه ها را به جلو یا عقب بچرخانید.
دو دمبل بردارید که بتوانید بدون تاب دادن بدن و خم کردن آرنج، تمام تکرارهای برنامه را با آنها اجرا کنید.
در شروع یادگیری حرکت، سبک تر بودن وزنه معمولا انتخاب بهتری است. بعد از تسلط روی فرم می توانید به تدریج مقاومت را افزایش دهید.

صاف بایستید و پاها را در وضعیتی قرار دهید که تعادل خوبی داشته باشید.
دمبل ها را دو طرف ران نگه دارید. کف دست ها رو به بدن یا تقریبا رو به یکدیگر باشند.
در این حالت:

بدون خم کردن آرنج، شانه ها را به سمت بالا حرکت دهید؛ مثل زمانی که می خواهید شانه های خود را به گوش ها نزدیک کنید.
تمرکز باید روی بالا رفتن شانه باشد، نه بالا بردن دمبل با دست.
عضلات بخش بالایی ذوزنقه ای نقش مهمی در بالا بردن کتف دارند و به همین دلیل در این مرحله فشار اصلی را دریافت می کنند.

وقتی به بالاترین دامنه ای رسیدید که بدون تغییر فرم می توانید ایجاد کنید، برای لحظه کوتاهی انقباض عضلات کول را احساس کنید.
نیازی نیست گردن را جلو ببرید یا سر را پایین بیاورید.
اگر هنگام بالا بردن شانه مجبور می شوید سر خود را جلو بیاورید، احتمالا وزنه بیش از حد سنگین شده است.

دمبل ها را رها نکنید.
شانه ها را با کنترل به سمت پایین برگردانید تا دوباره به وضعیت شروع برسید. پایین آوردن کنترل شده وزنه بخشی از تکرار است و نباید حذف شود.
بعد از رسیدن به نقطه شروع، تکرار بعدی را اجرا کنید.

عضله هدف اصلی شراگ دمبل عضله ذوزنقه ای یا Trapezius است؛ عضله بزرگی که از ناحیه گردن و قسمت بالایی پشت تا کتف ها امتداد دارد.
این عضله سه بخش کلی دارد:
در شراگ معمولی، حرکت اصلی بالا بردن کتف است و به همین دلیل بخش فوقانی عضله ذوزنقه ای نقش برجسته تری دارد. بخش های دیگر این عضله وظایف متفاوتی مانند عقب کشیدن، پایین آوردن و کمک به چرخش کتف دارند.
عضلاتی که هنگام شراگ می توانند به شکل کمکی یا تثبیت کننده فعالیت داشته باشند شامل عضلات اطراف کتف، عضلات ساعد و عضلات مرکزی بدن هستند.
ساعدها نیز برای نگه داشتن دمبل ها به صورت ایزومتریک درگیر می شوند.
خیر. در شراگ استاندارد نیازی به چرخاندن شانه ها نیست.
یکی از رایج ترین شکل های اشتباه شراگ این است که فرد شانه را بالا می آورد، سپس آن را به عقب می چرخاند و دوباره پایین می برد.
این چرخش برای اجرای شراگ معمولی ضروری نیست. مسیر ساده بالا و پایین به شما اجازه می دهد حرکت را بهتر کنترل کنید و روی هدف اصلی تمرکز داشته باشید. در دستور اجرای استاندارد این حرکت نیز بالا بردن شانه بدون چرخش شانه توصیه شده است.
پس به جای رسم یک دایره با شانه ها، این الگو را به یاد داشته باشید: بالا – مکث کوتاه – پایین
شراگ زمانی نتیجه بهتری دارد که دامنه حرکت و انقباض عضله را فدای وزنه نکنید.

احتمالا رایج ترین اشتباه همین مورد است. فرد دو دمبل بسیار سنگین انتخاب می کند، اما شانه فقط چند سانتی متر بالا می رود. اگر با افزایش وزن دمبل دامنه حرکت شما به مقدار زیادی کوتاه شده است، وزن بیشتر الزاما به معنی تمرین بهتر نیست.
وزنه ای انتخاب کنید که بتوانید شانه ها را کنترل شده بالا و پایین ببرید.
در شراگ قرار نیست دمبل را مثل حرکت جلو بازو بالا بکشید.
بازوها باید در طول حرکت تقریبا کشیده باقی بمانند. اگر آرنج شما در هر تکرار بیشتر خم می شود، احتمالا دارید با دست ها به حرکت کمک می کنید.
خم شدن زانوها و ضربه زدن با پا برای بالا بردن دمبل ها باعث می شود شراگ از یک حرکت کنترل شده به حرکتی همراه با تقلب تبدیل شود.
در نسخه استاندارد، بالاتنه را ثابت نگه دارید.
بعضی افراد هنگام بالا آمدن شانه ها، گردن را جلو می برند تا ظاهرا دامنه حرکت بیشتر شود.
سر را در وضعیت طبیعی نگه دارید و شانه ها را نسبت به بدن حرکت دهید.
بعد از رسیدن به نقطه بالا، اجازه ندهید وزنه ها شانه را ناگهانی به پایین بکشند.
بازگشت آرام به نقطه شروع باعث می شود کنترل حرکت را حفظ کنید.
به جای فکر کردن به بالا بردن دمبل، به بالا بردن شانه ها فکر کنید.
دمبل فقط مقاومت ایجاد می کند. حرکت اصلی باید از جابجایی کتف و شانه ایجاد شود.
تعداد ست و تکرار به هدف، سابقه تمرینی، حجم کل برنامه و حرکات دیگری که برای پشت و کول انجام می دهید بستگی دارد.

برای بسیاری از افراد می توان از این نقطه شروع کرد:
این اعداد قانون ثابت نیستند. شراگ فقط بخشی از حجم تمرینی هفتگی عضلات پشت و کول است و برنامه باید براساس هدف فرد تنظیم شود. شواهد جدید تمرین مقاومتی نیز بر اهمیت حجم تمرین، استمرار و تنظیم برنامه براساس هدف فرد تاکید دارند.
اگر تازه حرکت را یاد می گیرید، افزایش وزنه نباید اولویت اول شما باشد.
ابتدا کاری کنید که 10 تا 15 تکرار تمیز و مشابه یکدیگر اجرا شوند.
عدد مشخصی برای همه وجود ندارد.
دمبل 10 کیلویی ممکن است برای یک فرد سنگین و برای فرد دیگری بسیار سبک باشد.
وزنه مناسب وزنه ای است که با آن:
اگر مثلا با دمبل 25 کیلویی فقط شانه را مقدار کمی حرکت می دهید اما با دمبل 17.5 کیلویی می توانید دامنه کامل و کنترل شده داشته باشید، گزینه دوم ممکن است برای اجرای شراگ انتخاب مناسب تری باشد.
مکث کوتاه می تواند به شما کمک کند انقباض عضلات کول را بهتر احساس کنید و مطمئن شوید حرکت با شتاب اجرا نمی شود.
اما لازم نیست چند ثانیه در بالاترین نقطه بمانید.
برای بیشتر افراد، یک مکث کوتاه و سپس پایین آوردن کنترل شده کافی است.
اگر با اضافه کردن مکث دیگر نمی توانید دامنه حرکت را حفظ کنید، ابتدا وزنه را کمی کاهش دهید.
سرعت بسیار زیاد معمولا کنترل حرکت را کمتر می کند.
نیازی هم نیست هر تکرار را به شکل غیر طبیعی بسیار آهسته اجرا کنید.
هدف این است که بتوانید:
شانه را کنترل شده بالا ببرید، در بالا عجله نکنید و سپس وزنه را بدون سقوط به نقطه شروع برگردانید.
وقتی دمبل آن قدر سنگین باشد که مجبور شوید هر تکرار را با ضربه شروع کنید، زمان کاهش وزنه رسیده است.
هر دو مدل می توانند برای تمرین عضلات کول استفاده شوند، اما شرایط اجرای آنها کمی متفاوت است.

در نسخه ایستاده باید علاوه بر شانه، وضعیت بدن را نیز کنترل کنید.
مزیت آن این است که اجرای حرکت ساده است و فقط به دو دمبل نیاز دارید.
اما امکان تقلب با پا و بالاتنه نیز بیشتر است.
در شراگ نشسته روی نیمکت، استفاده از پاها برای ایجاد حرکت محدودتر می شود.
این نسخه برای فردی که هنگام اجرای ایستاده زیاد بدن خود را حرکت می دهد می تواند گزینه خوبی باشد.
با این حال، اصل حرکت تغییر نمی کند:
شانه ها بالا می روند و دوباره کنترل شده پایین می آیند.
هیچ کدام برای همه افراد برنده مطلق نیست.
دمبل ها دست ها را در دو سمت بدن قرار می دهند و هر سمت بار جداگانه ای دارد. همچنین معمولا آزادی بیشتری در موقعیت دست ها ایجاد می کنند.
هالتر می تواند امکان استفاده از بار بیشتری را فراهم کند، اما میله در مقابل بدن قرار دارد و آزادی دست ها کمتر است.
اگر هدف اصلی شما عضله سازی است، انتخاب ابزار به اندازه اجرای صحیح، پیشرفت تدریجی و استمرار برنامه تعیین کننده نیست. برای افراد سالم، انواع مختلف تمرین مقاومتی می توانند موثر باشند و برنامه بهتر است متناسب با هدف و شرایط فرد انتخاب شود.
در شراگ های سنگین ممکن است قدرت گرفتن دمبل محدود کننده شود.
یعنی عضلات کول هنوز توان ادامه دارند، اما انگشتان و ساعد دیگر نمی توانند دمبل را نگه دارند.
قبل از هر چیز مطمئن شوید وزنه بیش از حد سنگین نیست.
اگر تجربه تمرینی کافی دارید و قدرت گرفتن واقعا عامل محدود کننده است، بعضی ورزشکاران در ست های سنگین از بند لیفت استفاده می کنند.
با این حال، بهتر است تمام تمرینات خود را طوری اجرا نکنید که قدرت گرفتن دست هیچ وقت تمرین داده نشود.
شراگ در درجه اول عضلات کول، به خصوص بخش بالایی عضله ذوزنقه ای را تمرین می دهد.
رشد این بخش می تواند ناحیه بین گردن و شانه ها را ضخیم تر نشان دهد، اما این موضوع با تمرین مستقیم عضلات گردن یکسان نیست.
عضله ذوزنقه ای در حرکات کتف و همچنین بعضی عملکردهای مرتبط با گردن نقش دارد.
اگر هدف شما تمرین مستقیم گردن است، برنامه باید جداگانه و با احتیاط بیشتری طراحی شود.
در این مورد بهتر است شراگ را درمان قطعی در نظر نگیریم.
وضعیت شانه می تواند تحت تاثیر عوامل مختلفی مانند قدرت عضلات مختلف، کنترل کتف، وضعیت ستون فقرات و الگوهای حرکتی قرار داشته باشد.
حتی انواع مختلف شراگ می توانند الگوهای متفاوتی از فعالیت عضلات اطراف کتف ایجاد کنند. برای مثال، در یک بررسی الکترومایوگرافی، تغییر زاویه اجرای شراگ فعالیت بعضی عضلات اطراف کتف را نسبت به شراگ استاندارد تغییر داد.
بنابراین اگر افتادگی یا عدم تقارن شانه واضح دارید، انتخاب تمرین بهتر است براساس علت مشکل انجام شود، نه فقط ظاهر شانه.
هر دو انتخاب امکان پذیر است. عضله ذوزنقه ای بخش بزرگی از قسمت بالایی پشت را پوشش می دهد و در بسیاری از حرکات کششی نیز به صورت مستقیم یا غیر مستقیم کار می کند.

به همین دلیل شراگ معمولا می تواند در یکی از این بخش ها قرار گیرد:
مهم تر از نام روز تمرینی، مجموع حجم و خستگی عضله در طول هفته است.
اگر روز قبل حرکات سنگین پشت مانند ددلیفت، روئینگ یا حمل وزنه انجام داده اید، شرایط ریکاوری را نیز در نظر بگیرید.
برای پیشرفت لازم نیست هر جلسه دمبل سنگین تری بردارید.
فرض کنید برنامه شما 3 ست 10 تا 15 تکراری است.
می توانید با این روش جلو بروید:
هفته اول:
دمبل 15 کیلو × 10 تکرار
بعد از مدتی:
دمبل 15 کیلو × 13 تکرار
سپس:
دمبل 15 کیلو × 15 تکرار
وقتی تمام ست ها را با فرم مناسب در بالای محدوده تکرار انجام دادید، می توانید مقدار کمی وزن اضافه کنید و دوباره از تکرار پایین تر شروع کنید.
پیشرفت تدریجی معمولا انتخاب منطقی تری از افزایش ناگهانی وزنه و خراب شدن فرم است.
بعد از یک ست از خودتان پنج سوال بپرسید:
اگر پاسخ چهار یا پنج مورد مثبت است، احتمالا مسیر مناسبی دارید.
اگر برای بلند کردن وزنه مجبور به استفاده از پا، خم کردن آرنج و حرکت دادن سر هستید، قبل از اضافه کردن وزن، فرم حرکت را اصلاح کنید.
برای شروع پیچیده اش نکنید.
دو دمبل نسبتا سبک انتخاب کنید و فقط روی سه موضوع تمرکز داشته باشید:
دو یا سه ست برای یادگیری حرکت کافی است.
وقتی تمام تکرارها شبیه یکدیگر شدند، افزایش تدریجی مقاومت معنا پیدا می کند.
احساس خستگی و فشار عضلانی در عضلات کول هنگام تمرین با درد غیر عادی یکسان نیست.
اگر هنگام حرکت درد تیز یا غیر معمول در گردن، شانه، دست یا ستون فقرات احساس می کنید، ادامه دادن ست برای کامل کردن تعداد تکرار تصمیم مناسبی نیست.
همچنین اگر سابقه آسیب یا جراحی گردن و شانه دارید، بهتر است انتخاب و نحوه اجرای تمرین با شرایط شما تطبیق داده شود.
برای اجرای درست شراگ دمبل لازم نیست حرکت پیچیده ای انجام دهید.
دمبل ها را کنار بدن بگیرید، وضعیت سر و تنه را ثابت نگه دارید، شانه ها را مستقیم بالا ببرید، یک لحظه حرکت را کنترل کنید و سپس شانه ها را آرام پایین بیاورید.
سه اشتباه را نیز فراموش نکنید:
دمبل بیش از حد سنگین، چرخاندن شانه و استفاده از ضربه بدن.
اگر دامنه حرکت کامل و قابل کنترل دارید، افزایش تدریجی وزنه می تواند مرحله بعدی پیشرفت باشد. اما اگر برای سنگین تر کردن دمبل فرم حرکت خراب می شود، هنوز زمان افزایش وزن نرسیده است.
سوالات متداول درباره شراگ دمبل عبارتند از:
هدف اصلی حرکت عضلات ذوزنقه ای، به خصوص بخش فوقانی آن است. بنابراین شراگ را بیشتر به عنوان تمرین کول می شناسیم.
در شراگ استاندارد لازم نیست شانه را به شکل دایره ای عقب ببرید. حرکت اصلی شانه به سمت بالا و سپس بازگشت کنترل شده به پایین است.
برای عضله سازی، محدوده ای مانند 8 تا 15 تکرار می تواند نقطه شروع مناسبی باشد، اما تعداد دقیق باید با برنامه کلی شما هماهنگ شود.
فقط زمانی که بتوانید دامنه حرکت و کنترل بدن را حفظ کنید. وزنه ای که باعث کوتاه شدن شدید دامنه یا تاب خوردن بدن شود لزوما انتخاب بهتری نیست.
بله. برای نسخه ایستاده فقط به فضای کافی و یک جفت دمبل متناسب با توان خود نیاز دارید.
مکث کوتاه کافی است. هدف این است که حرکت را کنترل کنید و از پرتاب کردن وزنه جلوگیری شود.
هر دو قابل استفاده هستند. مدل نشسته امکان کمک گرفتن از پا و تاب دادن بدن را کمتر می کند، در حالی که مدل ایستاده ساده تر و در دسترس تر است.